از دیو و پری برده صد گوی به عیاری

خود را تو نمی دانی جویای پری ز آنی

مفروش چنین ارزان خود را به سبکباری

و آن جنی ما بهتر زیبارخ و خوش گوهر

شب از مه او حیران مه عاشق آن سیران

نی بی مزه و رنگین پالوده بازاری

از سیخ کباب او وز جام شراب او