من واله یزدانم در حلقه مردانم

آن چهره و پیشانی شد قبله حیرانی

تشویش مسلمانی ای مه تو که را مانی

زین بیش نمی دانم ای مه تو که را مانی

هم بنده و آزادم ویرانه و آبادم

هم بی دل و دلشادم ای مه تو که را مانی