زین بیش نمی دانم ای مه تو که را مانی

آن چهره و پیشانی شد قبله حیرانی

تشویش مسلمانی ای مه تو که را مانی

من واله یزدانم در حلقه مردانم

هم بنده و آزادم ویرانه و آبادم

هم بی دل و دلشادم ای مه تو که را مانی

هر جسم که بر سر شد جان گشت و قلندر شد