روشن کن جان من تا گوید جان با تن

بس جان که ز سر گیرد قانون شکرخایی

زین منزل شش گوشه بی مرکب و بی توشه

بس قافله ره یابد در عالم بی جایی

کامروز مرا بنگر ای خواجه فردایی

تو آبی و من جویم جز وصل تو کی جویم

رونق نبود جو را چون آب بنگشایی