کامروز مرا بنگر ای خواجه فردایی

زین منزل شش گوشه بی مرکب و بی توشه

بس قافله ره یابد در عالم بی جایی

روشن کن جان من تا گوید جان با تن

تو آبی و من جویم جز وصل تو کی جویم

رونق نبود جو را چون آب بنگشایی

ای شاد تو از پیشی یعنی ز همه بیشی