ای روح بزن دستی در دولت سرمستی

گوهر چه کمت آید چون در تک دریایی

مردم ز تو شد ای جان هر مردمک دیده

بی تو چه بود دیده ای گوهر بینایی

هستی و چه خوش هستی در وحدت یکتایی

ای روح چه می ترسی روحی نه تن و نفسی

تن معدن ترس آمد تو عیش و تماشایی