گوهر چه کمت آید چون در تک دریایی

امروز چنان مستم کز خویش برون جستم

ای یار بکش دستم آن جا که تو آن جایی

چیزی که تو را باید افلاک همان زاید

مردم ز تو شد ای جان هر مردمک دیده

بی تو چه بود دیده ای گوهر بینایی

ای روح بزن دستی در دولت سرمستی