انگشتک می زن که تو بر راه صوابی

تا چند در آتش روی ای دل نه حدیدی

وی دیده گرینده بس است این نه سحابی

ای ساقی مه روی چه مست است دو چشمت

بگشای دهان ز آنچ نگفتم تو بیان کن

بگشا در دل ها که تو سلطان خطابی