بگشای دهان ز آنچ نگفتم تو بیان کن

وی دیده گرینده بس است این نه سحابی

ای ساقی مه روی چه مست است دو چشمت

انگشتک می زن که تو بر راه صوابی

بگشا در دل ها که تو سلطان خطابی