خامش کن و منمای به هر کس سر دل ز آنک

کو را چو نثار زر از این خاک بچیدی

ای عشق ببخشای تو بر حال ضعیفان

کز خاک همان رست که در خاک دمیدی

در دیده هر ذره چو خورشید پدیدی

خاموش و دهان را به خموشی تو دوا کن

زیرا که ز پستان سیه دیو چشیدی