در دیده هر ذره چو خورشید پدیدی

ای عشق ببخشای تو بر حال ضعیفان

کز خاک همان رست که در خاک دمیدی

خامش کن و منمای به هر کس سر دل ز آنک

خاموش و دهان را به خموشی تو دوا کن

زیرا که ز پستان سیه دیو چشیدی