اقبال کف پای تو بر چشم نهاده

وز لطف تو هر خار برون رفته ز خاری

بی برگ نشاید که دگر غوره فشارد

در میکده اکنون که تو انگور فشاری

اندر طمعی که سرش از لطف بخاری

از غار به نور تو به باغ ازل آیند

ای یار چه یاری تو و ای غار چه غاری