از غار به نور تو به باغ ازل آیند

در میکده اکنون که تو انگور فشاری

اقبال کف پای تو بر چشم نهاده

اندر طمعی که سرش از لطف بخاری

ای یار چه یاری تو و ای غار چه غاری

بر کار شود در خود و بی کار ز عالم

آن کز تو بنوشید یکی شربت کاری