آخر ز کجایی تو علی الله چه یاری

کز لذت حسن تو درختان به شکوفه

آبستن تو گشته مگر جان بهاری

در سجده شدم بیخود و گفتم که نگارا

او گفت که از پرتو شمس الحق تبریز

کاوصاف جمال رخ او نیست شماری