او گفت که از پرتو شمس الحق تبریز

آبستن تو گشته مگر جان بهاری

در سجده شدم بیخود و گفتم که نگارا

آخر ز کجایی تو علی الله چه یاری

کاوصاف جمال رخ او نیست شماری