تا بازرهی از دم این جان هوایی

آن جا که نه جای است چراگاه تو بوده ست

زین شهره چراگاه تو محروم چرایی

جاندار سراپرده سلطان عدم باش

گه پای مشو گه سر بگریز از این سو

مستی و خرابی نگر و بی سر و پایی

ای راه نمای از می و منزل چو شوی مست