اگر خالی شوی از خویش چون نی

که اندیشد که تو شرمنده باشی

بدیشان صدقه می ده چون هلالند

تو بدری از کجا گیرنده باشی

چو نی پر از شکر آکنده باشی

برو خرقه گرو کن در خرابات

چو سالوسان چرا در ژنده باشی