فروریزید دندان های گرگان

دل از تو کی رود چون دلستانی

سر دل ها به زیر سایه ات باد

که دل ها را در این مرعا شبانی

از آنگه که نمودی مهربانی

بهل تا بحر گوید قصه خویش

که تا باری ببینی قصه خوانی