تو صدساله ره از چونی گذشتی

بسی شب ها ز حق کردم گدایی

رها کن این همه با ما تو چونی

تو جانی و به چونی درنیایی

میان موج های کبریایی

هوای خویشتن را سر بریدی

ز میل نفس خود کردی جدایی