روا باشد که آن سر را بخاری

تو خواهی همچو ابر بازگونه

که باران از زمین بر چرخ باری

چو ناخن نیز نگذارد تو را عشق

قراری یابی آنگه بر لب عشق

چو ساکن گشته ای در بی قراری

مکن یاد کسی ای جان شیرین