قراری یابی آنگه بر لب عشق

که باران از زمین بر چرخ باری

چو ناخن نیز نگذارد تو را عشق

روا باشد که آن سر را بخاری

چو ساکن گشته ای در بی قراری

مکن یاد کسی ای جان شیرین

که نشناسد خزان را از بهاری