مبارک جا مبارک خاندانی

چو نور از ناودان چشم ریزد

یقین بی بام نبود ناودانی

عجب آن بام بالای چه خانه ست

که را بود این گمان که بازیابیم

نشانی زین چنین فتنه نشانی

دلی که چون شفق غرقاب خون بود