که را بود این گمان که بازیابیم

یقین بی بام نبود ناودانی

عجب آن بام بالای چه خانه ست

مبارک جا مبارک خاندانی

نشانی زین چنین فتنه نشانی

دلی که چون شفق غرقاب خون بود

پر از خورشید شد چون آسمانی