که تو از لعل ها در می فشانی

که عاشق همچو سیل و تو چو بحری

که عاشق چون قراضه ست و تو کانی

سقط های چو شکر باز می گوی

زهی آرامگاه جمله جان ها

عجب افتاد حسن و مهربانی

ز خوبی روی مه را خیره کردی