زهی آرامگاه جمله جان ها

که عاشق چون قراضه ست و تو کانی

سقط های چو شکر باز می گوی

که تو از لعل ها در می فشانی

عجب افتاد حسن و مهربانی

ز خوبی روی مه را خیره کردی

به رحمت خود چنانتر از چنانی