گلوی جان بسوزید از حلاوت

بدان دریای امواج عطایی

گشادی چشم و گوش خاکیان را

همه حیران که چون بر می گشایی

چنین شیرین چنین حلوا چرایی

اگر چون آسیا گردم شب و روز

ز تو باشد که آب آسیایی