دلم از هجر تو خون گشت لیکن

مرا کشته ست آب زندگانی

چنین مرگی که مردم زنده گردم

گرت بینم ایا فخر الزمانی

از آن خون رست صورت های جانی

ز درد تو رواق صاف جوشید

ز درد خم های خسروانی