ز درد خم های خسروانی

دلم از هجر تو خون گشت لیکن

از آن خون رست صورت های جانی

ز درد تو رواق صاف جوشید

خداوندی است شمس الدین تبریز

که او را نیست در آفاق ثانی

برید آفرینش در دو عالم