ای شاد دمی که آن صراحی را

جان عارف گرفت یکتایی

از دست تو هر که را دهد این دست

بی عقبه لا شده است الایی

از دور به مست خویش بنمایی

چون گوهر می بتافت بر خاکم

خاک تن من نمود مینایی