ای شاه و وزیر را سعادت

وی صورت تو به از معانی

ای گشته ز لامکان حقایق

از لذت کان تو مکانی

وی عالم پیر را جوانی

آن جان که از این جهان جهان بود

کردیش تو باز این جهانی