آن جان که از این جهان جهان بود

از لذت کان تو مکانی

ای شاه و وزیر را سعادت

وی عالم پیر را جوانی

کردیش تو باز این جهانی

جانی چو تو باشد این جهان را

باقی بود این جهان فانی