این چرخ به اختیار خود نیست

او باد شمال و تو غباری

در چشم تو ریخت کحل پندار

می پنداری به اختیاری

آخر تو کیی بدین نزاری

از نیست تو خویش هست کردی

وین گردن خود تو می فشاری