بنشین به میان چه می گریزی

باری تو هزار گنج داری

زین نیم زیان چه می گریزی

ای که شکرت کران ندارد

چون محرم هر شکر دهان است

از پیش دهان چه می گریزی

ایمن ز امان توست عالم