از هجر دوتا چو لام گشتیم

ای دلبر بی دلان صوفی

حاشا که ز جان بی وقوفی

دلتنگ ز غم چو کاف کوفی

آن دم که به طوف خود بطوفی

وآنگه که به خانه هم به طوفی