آن دم که به طوف خود بطوفی

حاشا که ز جان بی وقوفی

از هجر دوتا چو لام گشتیم

دلتنگ ز غم چو کاف کوفی

وآنگه که به خانه هم به طوفی

ما را بنمای مهر و الفت

چون معدن مهری و الوفی