ناگه ز میان شادمانی

بیم است فلک سیاه گردد

از آتش و ناله نهانی

دوزخ بنگر که سر برآورد

برخاست غریو جان ز هر سو

هان ای کس بی کسان تو دانی

فرمود که این فراق فانی است