ای جان بگذار این گرانی

با سایه یار رو یکی شو

منمای ز خویشتن نشانی

گر رطل گران دهند درکش

ای دل مپذیر بیش صورت

می باش چو آب در روانی

پذرفتن صورت از جمادی است