خود ببینی چونک بگشاید اجل چشمت ورا

او به پنهانی همی خندد که ابله میرکی

نی به بستان جمال او شکوفه تازه ای

نی به پستان وفای آن سلیطه شیرکی

رو چو پشت سوسمار و تن سیه چون قیرکی

نی خمش کن پند کم ده بند خواجه بس قوی است

می کشد زنجیر مهرش بی مدد زنجیرکی