و آنک می گوید تویی زین گفت ترسان می شود

گوی و چوگان و نظاره گر در این میدان تویی

و آنک منکر می شود این را و علت می نهد

در میان وسوسه او نفس علت خوان تویی

در میان جان او در پرده ترسان تویی

کنج زندان را به یک اندیشه بستان می کنی

رنج هر زندان ز توست و ذوق هر بستان تویی