رنج هر زندان ز توست و ذوق هر بستان تویی

و آنک می گوید تویی زین گفت ترسان می شود

در میان جان او در پرده ترسان تویی

کنج زندان را به یک اندیشه بستان می کنی

در یکی کار آن یکی راغب و آن دیگر نفور

تو مخالف کرده ای شان فتنه ایشان تویی

آن یکی محبوب این و باز او مکروه آن