ساقیا آن لطف کو کان روز همچون آفتاب

ساقیا بر خاک ما چون جرعه ها می ریختی

گر نمی جستی جنون ما چرا می ریختی

نور رقص انگیز را بر ذره ها می ریختی

دست بر لب می نهی یعنی خمش من تن زدم

خود بگوید جرعه ها کان بهر ما می ریختی