دست بر لب می نهی یعنی خمش من تن زدم

گر نمی جستی جنون ما چرا می ریختی

ساقیا آن لطف کو کان روز همچون آفتاب

نور رقص انگیز را بر ذره ها می ریختی

خود بگوید جرعه ها کان بهر ما می ریختی

ریختی خون جنید و گفت اخ هل من مزید

بایزیدی بردمید از هر کجا می ریختی