جبرئیلی هست شد چون بر سما می ریختی

ریختی خون جنید و گفت اخ هل من مزید

بایزیدی بردمید از هر کجا می ریختی

ز اولین جرعه که بر خاک آمد آدم روح یافت

می گزیدی صادقان را تا چو رحمت مست شد

از گزافه بر سزا و ناسزا می ریختی

می بدادی جان به نان و نان تو را درخورد نی