پس بسوز این عقل را گر بیت احزانیستی

نفس سگ دندان برآوردی گزیدی پای جان

ساقیا گر نه می سرتیز دندانیستی

جام همچون شمع را بر آتش می برفروز

درکش آن معشوقه بدمست را در بزم ما

کو ز مکر و عشوه ها گوییی که دستانیستی

پس ز جام شمس تبریزی بده یک جرعه ای