می برد شاخش تو را با خواجه قارون تا ثری

پیش باغش باغ عالم نقش گرمابه ست و بس

نی در او میوه بقایی نی در او شاخ تری

آن ز سحری تر نماید چون بگیری شاخ او

صورت او چون عصا و باطن او اژدها

چون نه ای موسی مرو بر اژدهای قاهری

کف موسی کو که تا گردد عصا آن اژدها