چرب و شیرین باش از خود ز آنک خوش پالوده ای

در رخ پرزهر دونان کمترک خندیده ای

هر خسی را از ضرورت در جهان بستوده ای

فارغی از چرب و شیرین در حلاوت های خود

ای همه دعویت معنی ای ز معنی بیشتر

ای دو صد چندانک دعوی کرده ای بنموده ای

ای که می جویی مثال شمس تبریزی تو هم