فارغی از چرب و شیرین در حلاوت های خود

چون ز بی چشمان مقالات خطا بشنوده ای

در رخ پرزهر دونان کمترک خندیده ای

هر خسی را از ضرورت در جهان بستوده ای

چرب و شیرین باش از خود ز آنک خوش پالوده ای

ای همه دعویت معنی ای ز معنی بیشتر

ای دو صد چندانک دعوی کرده ای بنموده ای