من ز نور پیر واله پیر در معشوق محو

لیک او دریای علمی حاکمی فرزانه ای

دامن دانش گرفته زیر دندان ها ولیک

کلبتین عشق نامانده در او دندانه ای

او چو آیینه یکی رو من دوسر چون شانه ای

پیر گشتم در جمال و فر آن پیر لطیف

من چو پروانه در او او را به من پروانه ای