من چو پروانه در او او را به من پروانه ای

من ز نور پیر واله پیر در معشوق محو

او چو آیینه یکی رو من دوسر چون شانه ای

پیر گشتم در جمال و فر آن پیر لطیف

گفتم آخر ای به دانش اوستاد کائنات

در هنر اقلیم هایی لطف کن کاشانه ای

گفت گویم من تو را ای دوربین بسته چشم