گفتم آخر ای به دانش اوستاد کائنات

او چو آیینه یکی رو من دوسر چون شانه ای

پیر گشتم در جمال و فر آن پیر لطیف

من چو پروانه در او او را به من پروانه ای

در هنر اقلیم هایی لطف کن کاشانه ای

گفت گویم من تو را ای دوربین بسته چشم

بشنو از من پند جانی محکمی پیرانه ای